روز نت

 این روزها شنیدن اخبار ضد و نقیض و اظهار نظرهای عجیب اما کارشناسانه چندان تازه نیست. رسانه‌ها که پشت درهای باز و بسته، نشسته و چاپ نکرده‌اند بیش از دیگران عادت کرده‌اند یک روز خبری از فلان وزیر یا بهمان مسوول روی صفحات اینترنت بخوانند و ندانند چگونه تحلیلش کنند یا چطور باورش کنند یا اصلا شک نکنند امسال، سال 1387 شمسی برابر با سال 2008 میلادی است و ما نسلی هستیم که در عصر ارتباطات و اطلاعات زندگی می‌کنیم؛ ده‌ها بیانیه بین‌امللی امضا کرده‌ایم و تعهد داده‌ایم به توسعه ارتباطات و دسترسی آزاد، سریع و برابر به اطلاعات.
وقتی وزیر محترم ارتباطات روزی از روزهای آخرین ماه فصل پاییز سال 85 اعلام می‌کند کاربران خانگی ایران نیازی به اینترنت بیش از 128 کیلوبایت ندارند، چرا تعجب می‌کنید که امسال در اواسط بهار بگوید سرعت فعلی اینترنت در ایران کافی است و مشکلی وجود ندارد.
یا اگر سال گذشته وزیر از اینترنت پرسرعت رایگان برای دانشگاه‌ها صحبت می‌کرد چرا باید تعجب کرد که دیروز در گفت و گوی کوتاهی همین سرویس Dial up با سرعت 56 کیلوبایت را هم برای دانشگاه‌های کافی دانسته؟
تعجبی ندارد که درست چند روز بعد از روز جهانی ارتباطات (27 اردیبهشت) وزیر ارتباطات دولت نهم اعلام کند با در نظر گرفتن 17 میلیون خانوار با لحاظ کردن ضریب نفوذ 30 درصدی اگر بتوان اینترنت پرسرعت را به این 30 درصد یعنی 5 میلیون نفر رساند،« انقلاب عظیمی در عرضه اینترنت پرسرعت» کرده‌ایم.
نیازی هم به مرور و مقایسه‌ آمار تعداد کاربران اینترنت و سرعت و قیمت آن در کشورهای دور و اروپایی و توسعه‌یافته نیست. نباید هم سوال کرد که کاربران ایرانی چه تفاوتی با کاربران مالزیایی دارند که ایرانی‌ها همین سرعت 56 کیلو بایت برایشان کافی است و مالزیایی‌ها با سرعتی معادل 1792 برابر ایران -تازه اگر سرعت اینترنت را در ایران 128 کیلوبایت بدانیم- آنلاین می‌شوند.
اصلا قابل اشاره هم نیست که قیمت اینترنت پرسرعت در ایران – یعنی همان 128 که البته برای ایرانی‌ها زیاد است- 16 برابر قیمت اینترنت پرسرعت در مالزی- یعنی 229 هزار و 376 کیلوبایت- است.
پیام وزیر ارتباطات در روز جهانی ارتباطات را هم بهتر است فراموش کنیم که در آن آمده بود وزارت ارتباطات و فن‌آوری اطلاعات به عنوان متولی IT در کشور برنامه‌های توسعه‌ای خویش همواره به گسترش ارتباطات در کشور، منطقه و جهان اولویت داده است.
بیایید مرور کنیم که وزیر ارتباطات در پیام خود نوشته بود درصدد رسیدن به اهدافی چون «دسترسی غیر تبعیض‌آمیز» به تمامی دستاوردهای مثبت جامعه اطلاعاتی، مشارکت فعال تمامی بخش‌ها و طرف‌های ذینفع  در جامعه اطلاعاتی برای ترسیم طرح‌هایی در جهت کاهش شکاف دیجیتالی و به خدمت گرفتن ارتباطات و فناوری اطلاعات در جهت توسعه،‌تنوع فرهنگی و ارتقای ارزش‌های اخلاقی و ... است.
ما نه تعجب می‌کنیم، نه گلایه، نه انتقاد. اما شما جناب وزیر! شما هم رسیدن به مقام اول علمی و فناوری منطقه آسیای جنوب غربی در افق چشم‌انداز 20 سال را فراموش کنیدو در ماه‌های آینده هم در رتبه‌بندی‌های جهانی با شاخص‌هایی چون ضریب نفوذ اینترنت، آمادگی الکترونیکی و .... نام ایران را جستجو نکنید.
جناب وزیر ما هم مثل شما پرونده‌های نیمه‌کاره رها شده‌ای ماننده پروژه‌های بزرگ دیتا و اینترنت ملی و ... را که شور و اشتیاق ورق نمی‌زنیم. شما هم به کاربردن جملات و اصطلاحاتی مانند «توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات در کشور» ، «دسترسی به اطلاعات» ، « عصر ارتباطات»‌ ، «همگام شدن با کشورهای منطقه» و ... را فراموش کنید.
این روزها فراموشی سخت نیست؛ همانطور که فراموشی استعفای وزیری به خاطر نرخ سود و جنجال بیمه‌ها و تصمیمات شتاب‌زده و ناسازگاری با سیاست‌های کلان سخت نبود، یا فراموشی کاهش چشمگیر صادرات، گرانی، افزایش واردات و وضعیت تعرفه‌ها برای استیضاح یکی از کابینه‌نشینان، یا فراموشی آمار دقیق خط فقر – درآمد کمتر از 77 هزار تومان – یا .....

 

میادین شهر تهران کم کم از بین می روند تا خطوط مترو در شهر گسترش پیدا کند.میدان بزرگ ولیعصر میدان دیگری است که این روزها زیر ضربه های بیل های مکانیکی از بین می رود و با خود خاطره تهران بزرگ را طی چند ده خاک می کند تا تهرانی ها مترو دار شوند و دولت به برنامه های تعیین شده خود برسد.

در این میان دوست دارم بدانم نظر جناب شهردار درباره تخریب میادین بزرگ تهران که به نمادی برای شهر تبدیل شده بودند چیست ؟

اعتراض شرکت های  VOIP  به عدم صدور مجوز و آزادسازی این بخش از سوی دولت

 تعجب نکنید.نه اینجا،سرتاسر دنیا صدا را تجارت می کنند.صدا از کشوری به کشور دیگر سفر می کند تا پیام شادباشی،تسلایی،دلتنگی،موافقت تجاری و...را به گوش دیگری برساند و از سفر پیام های شما دولت ها پول به خزانه هایشان می ریزند و شرکت ها درآمد کسب می کنند؛کسی هم ناراضی نیست.

اما اینجا ایران است و صدا در انحصار دولت.هر چند تا مدتی پیش،بخش خصوصی با استناد به کاغذی که موقتا – به مدت یک سال – به جای مجوز، درتجارت صدا به جز ترمینیشن که غیر قانونی اعلام شده و قاچاق مکالمه و صدا محسوب می شود با دولت شریک بود،اما اینک نه تنها آن کاغذ یک ساله به مجوز تبدیل نشده بلکه مسوولان دولتی هیچ تمایلی به آزاد سازی این بخش از فعالیت های دولتی ندارند.

اعلام مزایده تبادل ترافیك مكالمات وارده وصادره بین الملل از طریق فناوری های متداول از جمله VOIP شرکت های فعال بخش خصوصی را نگران کرده است.هر چند از بیرون که به ماجرا نگاه می کنی، به نظر می رسد شرکت زیرساخت در حال خصوصی سازی است اما نمی توان انکار کرد این مزایده ای است برای انتخاب یک پیمانکار که با شرایط کارفرما و زیر نظر وی کار می کند و کارفرما هم بعد از اتمام کار،پیمانکار را با سرمایه گذاری های انجام شده به دست فراموشی می سپارد و پیمان با دیگری می بندد.

حالا شرکت های اینترنتی قصد دارند با هم اندیشی راهکاری بیابند تا بتوانند کاغذ یک ساله شان را به مجوز تبدیل کنند و برای سرمایه گذاری کلان خود تضمینی بجویند.آنها در سالن اجتماعات سازمان نظام صنفی گردهم آمدند تا با بررسی آنچه روی داده و جمع بندی نظرات موافق و مخالف تصمیمی اتخاذ کنند و گام های خود را بر اساس برنامه در راه آزادسازی صدا در کشور بردارند.

بر صدا چه گذشت

ناصرعلی سعادت در این نشست تاریخچه ای از راهی که تجارت صدا در این سرزمین طی 4 سال گذشته رفته بیان کرد ؛ از دو تعرفه شدن پهنای باند برای اینترنت و صدا در زمان تصدی رشیدی در شرکت فناوری اطلاعات،ممنوع شدن ترمینیشن بر اساس بند ب ماده 124 برنامه سوم توسعه،تهیه آیین نامه  VOIP   و نظرات موافق و مخالف ، صدور کاغذی به جای مجوز در زمان داوری نژاد، تاخیر و تعویض کابینه و آغاز کار دولت نهم تا آمدن فردیس و رفتن پر ابهام او از سازمان تنظیم مقررات و آمدن خسروی.

آنچه مسوول کمیته اینترنت سازمان نظام صنفی طی نشست های خود با خسروی ، رییس سازمان تنظیم مقررات یا همان رگولاتوری به دست آورده یک جمله ساده بوده : سیاست ما این نیست و ما نمی خواهیم این بخش را به خصوصی ها واگذار کنیم.

به نظر می رسد با گرفتن این جواب ، تلاش برای اجرای اصل 44 قانون اساسی که مورد تاکید رهبری هم بوده وهست ، بی نتیجه خواهد بود.

عیدی امسال دولت که با شعار نوآوری و شکوفایی روزهای سال 87 را آغاز کرده به فعالان بخش خصوصی در حوزه  VOIP  به گفته سعادت ، اعطای مهلت 24 ساعته برای تعطیلی بخش VOIP  بوده که در غیر این صورت به پلمپ شرکت ها منجر خواهد شد.

تمدید مهلت و شفاف سازی به جای اصلاح

در چنین وضعیتی است که شرکت زیرساخت اعلام می کند قصد برگزاری مزایده ای برای انتخاب یک تا سه پیمانکار برای تبادل ترافیك مكالمات وارده وصادره بین الملل از طریق فناوری های متداول از جمله  VOIP  را دارد.

حدود یکصد شرکت اسناد 30 هزار تومانی شرکت زیرساخت را تهیه کرده اند ؛ اما همه آنها قصد شرکت در مزایده را ندارند.بسیاری از آنها می خواهند با بررسی این اسناد دریابند چه اتفاقی در حال وقوع است.مهلت شرکت در این مزایده تا امروز بود اما روز چهارشنبه گذشته ، شرکت زیر ساخت ضمن اصلاح کردن اسناد که البته بیشتر شکل شفاف سازی داشت و نه اصلاح ، مهلت شرکت در مزایده را تا دو هفته دیگر تمدید کرد.بنابراین به نظر می رسد بازی صدا تا اواخر اردیبهشت ماه به طول بیانجامد.

اصلاحاتی که در اسناد مزایده به چشم می خورد عبارت است از تاکید بر اینکه حتما سه شرکت برنده مزایده نخواهند بود و زیرساخت می تواند یک شرکت را انتخاب کند ودیگری اعلام تمدید زمان قرارداد است؛به این ترتیب که یک سال زمان قرارداد است که تا دو سال نیز قابل تمدید خواهد بود.

اما شرکت های VOIP نسبت به این تمدید نیز اعتراض دارند. آنها معتقدند زمان قرارداد باید مشخص و ثابت باشد چرا که شرکت ها باید بدانند سرمایه گذاری کلانی که می کنند برای سه سال است یا یک سال.

تخلف زیرساخت

سعادت در نشست هم اندیشی شرکت های  VOIP  با اشاره به اینکه زیرساخت اپراتور نیست گفت : زیرساخت بر اساس اساسنامه اش باید برای اپراتورها ظرفیت ایجاد کند.در حقیقت این شرکت باید جاده ای هموار کند برای انتقال صدا.نه این که مزایده انتقال صدا برگزار کند.به نظر می رسد این حرکت شرکت زیر ساخت ،تخلف است.

چوب دولت،شنود و تناقض

یکی دیگر از اعضای کمیته اینترنت سازمان نظام صنفی رایانه ای کشور نیز در این نشست از مذاکراتی که با مسوولان شرکت زیرساخت و شرکت فناوری اطلاعات و...داشته اند صحبت کرد.

کرباسی گفت: ما درغیاب رییس شرکت فناوری اطلاعات (مهدیون) با معاون توسعه ایشان ملاقاتی داشتیم . در این نشست عنوان شد دلیل عدم تمایل دولت به واگذاری VOIP به بخش خصوصی اول مسایل امنیتی از جمله شنود است که همواره چوبی برای ترساندن بخش خصوصی بوده است ؛ در حالی که با توجه به این که گیت صدا در اختیار دولت است و نیز به کار گیری تجهیزات پیشرفته مسوولان به راحتی می توانند مکالمات را شنود کنند.دلیل دوم نیز واگذاری کلیه ارتباطات از جمله اینترنت و صدا به شرکت زیرساخت است که این خود جای بحث دارد.

این دلایل در حالی برای قانع کردن بخش خصوصی برای محروم شدن از آزادسازی صدا عنوان می شود که به تازگی سازمان تنظیم مقررات و شرکت مخابرات اعلام کردند بخش خصوصی می تواند پهنای باند وارد کند.

اما بخش خصوصی با این تناقض گویی ها باید چه کند ؟

اعتراض 30 شرکت از 100 شرکت

سعادت با برآوردی حدودی اعلام کرد از بین یکصد شرکتی که اسناد مزایده را خریداری کرده اند سی شرکت به شرایط اعلام شده در اسناد اعتراض دارند که تعداد کمی نیست و می توان با تهیه نامه ای این مشکلات را گوشزد و خواستار اصلاح آن شد.

خواست صنف

خادمی ، یکی دیگر از اعضای کمیته اینترنت با توافق حضار اعلام کرد خواست صنف تنها مخالفت با برگزاری مزایده نیست بلکه نفی بخش خصوصی فعال در این حوزه ، عدم ارایه راهکار مناسب برای جلوگیری از قاچاق مکالمه و قانونمند نشدن VOIP از اعتراضات صنف است که خواستار پیگیری و حل آنها از سوی دولت هستیم.

در این نشست ، شکایت به دیوان عدالت اداری هم به عنوان راهکاری عنوان شد که بناست امروز عصر شرکت ها در اینباره تصمیم گیری کنند.

در نهایت قرار شد برای گرفتن مجوز از سازمان تنظیم مقرارت ، نمایندگان صنف به نامه نگاری ها و مذاکرات حضوری با مسوولان مربوطه ادامه دهند و از طریق دولت و مجلس پیگیر این قضیه باشند.

گفتنی است عصر امروز نشست کارشناسان شرکت های اینترنتی و فعالان VOIP در سازمان نظام صنفی برگزار می شود و نتیجه آن به رسانه ها اعلام خواهد شد.

اينجا ورود آقايان ممنوع است؛ در اين ممنوعيت، تلفن همراه و دوربين ديجيتال و دستگاه‌هاي پخش و ضبط نيز شريكند. و تو كه زني بايد در ازدحام همجنس‌هايت براي آزاد‌بودن پشت‌ ديوارهاي بلند از پرده‌ها بگذري و تن به جست‌و جوي دست‌ها دهي تا مبادا وقت برگشت، با تو ذره‌اي از اين آزادي بيرون برود.

درحريم اين ديوارهاي بلند تو آزادي؛ آزادي خاطره لذت را فقط در گوشه آبي آسمان ذهنت ثبت كني و بس.
سيمن غانم كنسرت خود را در تالار وحدت در چنين حال و هوايي آغاز كرد و امروز به پايان رساند. صداي غانم در حالي ميزبان خانم‌هاي پايتخت بود كه چند هفته قبل در كيش پذيراي ميهمانان نوروزي شده بود.
صندلي‌هاي قرمز تالار وحدت از سي‌ام فروردين‌ماه، روزانه پذيراي حدود هزار زن بود تا با صداي سيمين غانم، خاطرات جواني‌شان را ورق بزنند يا در روزهاي جواني خود خاطره بسازند.
اين بار سيمين غانم با تغييري كه در انتخاب قطعه براي اجرا در برنامه خود به وجود آورده بود توانست نسبت به سال گذشته برنامه متفاوت‌تري اجرا كند و مورد استقبال زنان قرار گيرد.
وي كه اولين بار در سال 1347‌ در سن 25‌سالگي ترانه «موج خروشان» را با تنظيم مرتضي حنانه به طور رسمي اجرا كرد در پنج روز گذشته، مثنوي «بشنو از ني چون حكايت مي‌كند» در دستگاه افشاري، قطعه «قلك چشات» با شعر سعيد دبيري و آهنگسازي فريبرز لاچيني، قطعه «گل گلدون من» با شعر فرهاد شيباني و آهنگسازي فريدون شهبازي، قسمتي از قطعه «بسوزان»، قطعه «آسمان آبي» و بعد از مدت‌ها قطعه «مرد من» را به همراه چند قطعه ديگر از استادان موسيقي مانند استاد تجويدي اجرا كرد.
وي در هر روز برنامه خود را با اجراي قطعه‌اي در وصف مولا علي(ع) آغاز و با اجراي سرود ملي ايران به پايان رساند. گروه نوازنده همراه سيمين غانم در اين برنامه‌ها گروه جواني شامل دو دف‌زن و يك نوازنده ويولن به همراه يك پيانيست بود كه در فاصله كوتاه تنفس سيمين غانم قطعاتي را براي حضار اجرا كردند.
استقبال حدود پنج‌هزار زن پايتخت‌نشين طي روزهاي برگزاري كنسرت سيمين غانم ماموران داخلي سالن را براي سامان دادن به اوضاع با مشكلاتي روبه‌رو كرد.
بعد از اجرا، خارج از سالن تالار وحدت در روشنايي يك عصر بهاري، زن‌هاي شهر من به سمت خانه‌هايشان مي‌روند و تار و پود ذهن خود را با صداي زني در دهه هفتاد عمرش گره مي‌زنند؛ سالخوردگان خاطرات كهنه خود را ورق مي‌زنند، دختران جوان روياهاي رنگ‌شان را مرور مي‌كنند و زنان ميانسال، اين ميان در جريان زندگي شناور مي‌شوند