مراسم روز خبرنگار هم برای ما خبرنگاران سوژه جالبی است ؛ روزی که سوژه مورد نظر ما دو طرف دارد...این بار ما تقابل بخش خصوصی و دولتی را به نقد نمی کشیم ، این بار خبرنگاران را مقابل بخش دولتی و خصوصی می نشانیم .
فردا که از راه برسد ، درست یک هفته از روز خبرنگار گذشته است . یعنی 96 ساعت از 72 ساعت طلایی خبری گذشته است .
برای تبریک گفتن این روز بسیاری از همکاران روابط عمومی در بخش دولتی و خصوصی ، یک روز قبل از روز خبرنگار پیام های تبریک خود را ارسال کردند..فاکس ها و پیام های کوتاه و کارت های تبریک و تماس های کوتاه !
وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات یکی از بالاترین و مهم ترین مراجع خبری دولتی برای خبرنگاران حوزه آی تی یا همان فناوری اطلاعات و ارتباطات محسوب می شود ؛ هر چند وزیر محترم ارتباطات اعتقاد چندانی به روزنامه ها ندارد و بسیاری از خبرنگاران را که اتفاقا منتقد عملکرد وزارت ارتباطات نیز هستند به خاطر نحوه اطلاع رسانی سرزنش می کند و معتقد است رسانه ها از وزارت ارتباطات خوب نمی نویسد ! اما به ناگزیر ارتباط خبری خود را با رسانه ها حفظ کرده است ، البته اگر از نشست هایی که تنها خبرگزاری ها و صدا و سیما حضور دارند چشم پوشی کنیم !
شاید جالب باشد وزارتخانه ای که نام ارتباطات را بر دوش می کشد ، روز خبرنگار تنها به انتشار پیامی در سایت وزارتخانه ، آن هم نه صفحه اصلی سایت بلکه در لینک اطلاعیه ها از سوی وزیر اکتفا کرد . اما از سوی دیگر فردا ، یعنی 7 روز بعد از روز خبرنگار ، نماینده های رسانه های خبری را برای نهار به هتل ارم دعوت کرده تا با اهدای سیم کارت اعتباری همراه اول از آنها تقدیر کند.
رسم برگزاری نشست تقدیر از خبرنگاران و اهدای لوح و هدیه البته رسم عجیبی نیست . هر سال شرکت ها و سازمانها این مراسم با شکوه را برگزار می کنند ؛ نشستی در هتلی یا سالنی در محل شرکت یا سازمان همراه با پذیرایی و ایراد سخنانی در وصف وظیفه خطیر خبرنگاران در اطلاع رسانی شفاف و پیگیری امور و تاکید بر حضور خبرنگاران در عرصه های مختلف و پاسخگویی مسوولان چه در بخش دولتی و چه در بخش خصوصی و...سپس اهدای لوحی به رسم تقدیر و یادگار و در کنار آن احیانا هدیه ای مثل فلش مموری ، تی شرت ، روان نویس ، کاردستی ، بن شهروند ، کارت هدیه بانک های خصوصی ، اینترنت رایگان ، کیف ، سیم کارت و و و ! بگذریم از این که لطف شنیدن برخی از همکاران روابط عمومی طی سال اگر به دو بار برسد ، یک بار آن مرهون روز خبرنگار است .
بسیاری از ما خبرنگاران ، نیز نا گهان 358 روز دیگر سال را ( 365 – 7 = 358 ) به لطف تبریکات فراموش می کنیم و لذت می بریم از ارزشی که مسوولان و سرمایه گذاران و فعالان بازار و انجمن ها و اتحادیه ها و خلاصه همه برای خبرنگار قائل می شوند و متشکر می شویم از زحمتی که برای برگزاری مراسم و سرو ناهار و شام و عصرانه و اهدای هدیه و... کشیده می شود و به رسم ایرانیان هنگام خداحافظی دستی بر سینه می گذاریم و لبخندی بر لب که " خیلی زحمت کشیدید ! " ، " شرمنده کردید ! " ، " ممنونیم " ، متشکریم " و...
...بله ! و بیشتر ما خبرنگاران فراموش می کنیم 358 روز سال پشت کدام در مانده ایم ، کدام تماس تلفنی هیچ گاه برقرار نشده ، کدام سوال بی پاسخ مانده ، کدام جمله از بین چمله های " وقت نداریم ! " ، " مصاحبه نمی کنیم ! " ، " نمی توانیم اطلاعات بدهیم ! " و ...بیشتر شنیده شده ، کدام تماس ها بیشتر ناموفق بوده و کدام موبایل در زمان لازم بیشتر خاموش ، کدام لبخند و طعنه در مقابل کدام سوال پاسخ شده و کدام ...
از سوی دیگر مجریان برنامه ها هم دچار فراموشی می شوند ! هنگام ایراد سخنانی در مدح اطلاع رسانی فراموش می کنند چند سوال را بی پاسخ گذاشته اند ، فراموش می کنند چگونه از رسانه به عنوان ابزاری جهت راه اندازی جریانی به نفع خود استفاده کرده اند نه بها دادن به امر اطلاع رسانی ، فراموش می کنند نشست های گزینشی و گزارشات از پیش نوشته و ارسال شده جهت انعکاس را ، فراموش می کنند حذف پرسش و پاسخ و...
بعد از این مراسم آنچه در ذهن مجریان می گذرد به دو دسته تقسیم می شود ؛ دلجویی کردیم ! نمک گیر کردیم ! در ذهن خبرنگاران هم دو تصور شکل می گیرد ؛ به جایگاه ما پی بردند ! نمک گیرمان کردند !
خلاصه که روز خبرنگار انگار روز فراموشی است تا لحظه ای تصور کنیم در مدینه فاضله هستیم . این تصور قشنگی است اما آقایان نمک گیرمان نکنید...و دوستان نمک گیر نشوید .
فردا که از راه برسد ، درست یک هفته از روز خبرنگار گذشته است . یعنی 96 ساعت از 72 ساعت طلایی خبری گذشته است .
برای تبریک گفتن این روز بسیاری از همکاران روابط عمومی در بخش دولتی و خصوصی ، یک روز قبل از روز خبرنگار پیام های تبریک خود را ارسال کردند..فاکس ها و پیام های کوتاه و کارت های تبریک و تماس های کوتاه !
وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات یکی از بالاترین و مهم ترین مراجع خبری دولتی برای خبرنگاران حوزه آی تی یا همان فناوری اطلاعات و ارتباطات محسوب می شود ؛ هر چند وزیر محترم ارتباطات اعتقاد چندانی به روزنامه ها ندارد و بسیاری از خبرنگاران را که اتفاقا منتقد عملکرد وزارت ارتباطات نیز هستند به خاطر نحوه اطلاع رسانی سرزنش می کند و معتقد است رسانه ها از وزارت ارتباطات خوب نمی نویسد ! اما به ناگزیر ارتباط خبری خود را با رسانه ها حفظ کرده است ، البته اگر از نشست هایی که تنها خبرگزاری ها و صدا و سیما حضور دارند چشم پوشی کنیم !
شاید جالب باشد وزارتخانه ای که نام ارتباطات را بر دوش می کشد ، روز خبرنگار تنها به انتشار پیامی در سایت وزارتخانه ، آن هم نه صفحه اصلی سایت بلکه در لینک اطلاعیه ها از سوی وزیر اکتفا کرد . اما از سوی دیگر فردا ، یعنی 7 روز بعد از روز خبرنگار ، نماینده های رسانه های خبری را برای نهار به هتل ارم دعوت کرده تا با اهدای سیم کارت اعتباری همراه اول از آنها تقدیر کند.
رسم برگزاری نشست تقدیر از خبرنگاران و اهدای لوح و هدیه البته رسم عجیبی نیست . هر سال شرکت ها و سازمانها این مراسم با شکوه را برگزار می کنند ؛ نشستی در هتلی یا سالنی در محل شرکت یا سازمان همراه با پذیرایی و ایراد سخنانی در وصف وظیفه خطیر خبرنگاران در اطلاع رسانی شفاف و پیگیری امور و تاکید بر حضور خبرنگاران در عرصه های مختلف و پاسخگویی مسوولان چه در بخش دولتی و چه در بخش خصوصی و...سپس اهدای لوحی به رسم تقدیر و یادگار و در کنار آن احیانا هدیه ای مثل فلش مموری ، تی شرت ، روان نویس ، کاردستی ، بن شهروند ، کارت هدیه بانک های خصوصی ، اینترنت رایگان ، کیف ، سیم کارت و و و ! بگذریم از این که لطف شنیدن برخی از همکاران روابط عمومی طی سال اگر به دو بار برسد ، یک بار آن مرهون روز خبرنگار است .
بسیاری از ما خبرنگاران ، نیز نا گهان 358 روز دیگر سال را ( 365 – 7 = 358 ) به لطف تبریکات فراموش می کنیم و لذت می بریم از ارزشی که مسوولان و سرمایه گذاران و فعالان بازار و انجمن ها و اتحادیه ها و خلاصه همه برای خبرنگار قائل می شوند و متشکر می شویم از زحمتی که برای برگزاری مراسم و سرو ناهار و شام و عصرانه و اهدای هدیه و... کشیده می شود و به رسم ایرانیان هنگام خداحافظی دستی بر سینه می گذاریم و لبخندی بر لب که " خیلی زحمت کشیدید ! " ، " شرمنده کردید ! " ، " ممنونیم " ، متشکریم " و...
...بله ! و بیشتر ما خبرنگاران فراموش می کنیم 358 روز سال پشت کدام در مانده ایم ، کدام تماس تلفنی هیچ گاه برقرار نشده ، کدام سوال بی پاسخ مانده ، کدام جمله از بین چمله های " وقت نداریم ! " ، " مصاحبه نمی کنیم ! " ، " نمی توانیم اطلاعات بدهیم ! " و ...بیشتر شنیده شده ، کدام تماس ها بیشتر ناموفق بوده و کدام موبایل در زمان لازم بیشتر خاموش ، کدام لبخند و طعنه در مقابل کدام سوال پاسخ شده و کدام ...
از سوی دیگر مجریان برنامه ها هم دچار فراموشی می شوند ! هنگام ایراد سخنانی در مدح اطلاع رسانی فراموش می کنند چند سوال را بی پاسخ گذاشته اند ، فراموش می کنند چگونه از رسانه به عنوان ابزاری جهت راه اندازی جریانی به نفع خود استفاده کرده اند نه بها دادن به امر اطلاع رسانی ، فراموش می کنند نشست های گزینشی و گزارشات از پیش نوشته و ارسال شده جهت انعکاس را ، فراموش می کنند حذف پرسش و پاسخ و...
بعد از این مراسم آنچه در ذهن مجریان می گذرد به دو دسته تقسیم می شود ؛ دلجویی کردیم ! نمک گیر کردیم ! در ذهن خبرنگاران هم دو تصور شکل می گیرد ؛ به جایگاه ما پی بردند ! نمک گیرمان کردند !
خلاصه که روز خبرنگار انگار روز فراموشی است تا لحظه ای تصور کنیم در مدینه فاضله هستیم . این تصور قشنگی است اما آقایان نمک گیرمان نکنید...و دوستان نمک گیر نشوید .
+ نوشته شده در سه شنبه 23 مرداد1386ساعت 10 بعد از ظهر توسط شبنم کهن چی
|
